Κυρία, φεύγω

05
ΜΑΙΟΥ
2014

Ακόμη μια μαθήτριά μου έφυγε για το εξωτερικό, για Αμερική. Δεν είχα καταλάβει τίποτα. Δεν είχε αναφέρει τίποτα, ώσπου μια μέρα ήρθε η μαμά της, νέα 36 χρονών, και μου το ανακοίνωσε.

"Πιάσαμε πάτο, κυρία Αγγελική, δεν πάει άλλο. Θα πάμε να κυνηγήσουμε την τύχη μας κι ό,τι γίνει. Αν δεν πάει καλά στο Σικάγο μπορεί να πάμε αλλού. Μετά από 18χρόνια στην Ελλάδα, φεύγω και πάλι".

Δεν έχει σημασία που δεν είναι Ελληνίδα. Είναι ένας ακόμα άνθρωπος που με την οικογένειά του φεύγει. Όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες άλλωστε. Εκεί στο Σικάγο, και στο κάθε Σικάγο, θα είναι όλοι τους μετανάστες εξάλλου. Δεν θα ξεχωρίζει εθνικότητα, ούτε γλώσσα. Όλοι τους θα αντιμετωπίζονται σαν ξένοι που πήγαν για δουλειά, σαν φτωχοί μετανάστες που πήγαν να τους πάρουν, ίσως, τις δουλειές. Θα έχουν όλοι τους το ίδιο όνειρο,να επιστρέψουν κάποτε στην πατρίδα τους, όποια κι αν είναι αυτή.

Η μικρή μου μαθήτρια, ετών 8, δεν ήθελε να φύγει,έκλαιγε.

Τα δάκρυα είναι ανθρώπινα από όποια μάτια κι αν κυλούν, και η αγάπη που παίρνεις είναι αγνή από όποιο άτομο και αν προέρχεται. Ο φόβος και η αγωνία που διακρίνονται στα μάτια και στη φωνή την τρεμάμενη για το άγνωστο είναι κι αυτά συναισθήματα χωρίς πατρίδα και σύνορα.Είναι ανθρώπινα.

Ένα μπουκέτο λουλούδια και μια αγκαλιά από τη μικρούλα ήταν τα αποχαιρετιστήρια δώρα της. Δώρα τρυφερά και ειλικρινή.

Καλή τύχη, Ντενίσα.
Αγγελική
Σχόλια

Στοιχεία