Ήθελα να σφίξω τα χέρια όλων

20
ΙΟΥΝΙΟΥ
2014

Εχθές στον κήπο ήθελα να σφίξω το χέρι του Χριστόφορου, της Αγγελικής, της Υρώς, της Σοφίας, του Άρη, του Αντρέα, του Βαγγέλη, του Κώστα, όλων... Γιατί σ΄ αυτό το πάνελ άκουσα κομμάτια από τη δική μου ιστορία.

Ο Αντρέας όταν άκουσε τα παιδιά του στο σκοτάδι να συνομιλούν χαμηλόφωνα για την απόλυση. Κι εγώ είχα ακούσει την κόρη μου σε μια παραλία να κλαίει, επειδή η φίλη της της είχε πει ότι η μαμά της απολύθηκε και δεν θα έχουμε πια λεφτά - και της είπα για πρώτη φορά ψέματα ότι απλώς κάνω διακοπές...

Της Αγγελικής που θυμήθηκε τα τρύπια της παπούτσια όταν ήταν παιδί. Εγώ, μιας και "το έργο το 'χω ξαναδεί", θυμήθηκα το κόκκινο μπουφάν που στα έξι χρόνια από το Γυμνάσιο ως το Λύκειο τα μανίκια του μου έφτασαν στους αγκώνες, και τον πατέρα που είχα χάσει...

Τον Βαγγέλη που πονούσε όταν έβλεπε ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια... Όλους...

Πρώτη φορά ήθελα να μου υπογράψει κάποιος βιβλίο... Όλοι τους... Δεν μπόρεσα, γιατί έφυγα μόλις τελείωσε η συζήτηση. Ήθελα να μείνω κι άλλο, αλλά το κλάμα της μικρής στο τηλέφωνο με έκανε να τρέξω πίσω. Με συνήθισαν τα κορίτσια σπίτι. Δεν πειράζει... Δεν θα με έχουν πάντα, ας με έχουν τώρα.

Η ανεργία δεν σε κάνει μόνο να ανησυχείς για τα καθημερινά, τα πρακτικά, τα οικονομικά, σε κάνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με τις ανασφάλειές σου, αντιμέτωπο με το χειρότερο κομμάτι του εαυτού σου και με τον χειρότερο εαυτό των άλλων. Σήμερα, αλλά και από την ημέρα που διαβάζω το Ημερολόγιο, βλέπω μια άλλη πλευρά, την ανάγκη να βγει κάτι καλό, κάτι συνολικό, κάτι καινούργιο.

Ένας φίλος, πρώην τοξικομανής, μου είχε πει ότι για ν' αποφασίσεις να κάνεις απεξάρτηση πρέπει να πιάσεις πάτο, να μην έχεις τίποτα να χάσεις. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, αρκεί να το πάρουμε χαμπάρι.

Καλή συνέχεια, φίλοι μου, και ευχαριστώ.
Κ. :D , 43 χρ. , Αττική
Σχόλια
Κάρτα στοιχείων ανέργου
Φύλο: Γυναίκα
Ηλικία: 43 χρ.
Επάγγελμα: Γραφίστρια
Περιοχή: Αττική
Διάστημα ανεργίας

Στοιχεία