Μια πικρή ιστορία αποτυχίας

22
ΙΟΥΝΙΟΥ
2014

Από την πρώτη στιγμή που γράφτηκα στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ απέκτησα μια διαστροφή.

Αρχικά, στην προσπάθειά μου να βρω θεσμικό στήριγμα που να με βοηθήσει τη δύσκολη αυτή περίοδο, διαπίστωσα πως ό,τι φαινόταν πως είχε αυτό το σκοπό τελικά ήταν ψεύτικο. Έχω γράψει και παλιότερα μερικά άρθρα ξεσκεπάζοντας τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αυτό που θα διηγηθώ σήμερα είναι το καλύτερο φαντάζομαι.

Από τον περασμένο Οκτώβριο, στην πόλη μου, με τη στήριξη των απολυμένων δημοσιογράφων της τοπικής ΕΡΤ στηρίχθηκε επικοινωνιακά η δημιουργία συλλόγου ανέργων και ανασφάλιστων, όπου γράφτηκα και συμμετέχω από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Σύντομα όμως κατάλαβα ότι κάποια γνωστή μεταξύ τους "παρέα" ήταν εκείνη που ήθελε να κινεί τα νήματα, κι έτσι περιόριζε την οποιαδήποτε προσπάθεια ενεργού συμμετοχής των υπολοίπων. Σκέφτηκα πως ίσως δεν ήταν κακό, κι ότι ίσως να ήταν ποιο χρήσιμος ο δικός τους ενθουσιασμός παρά ο δικός μου ορθολογισμός. ΄

Έτσι, αφέθηκα να παρακολουθώ τα δρώμενα και να συμμετέχω όπου ήταν δυνατόν, αν και δεν είχα πολλές ευκαιρίες, γιατί ο τρόπος δράσης τους περισσότερο έμοιαζε με κόμμα περιθωριακών τάσεων.

Κάποια στιγμή ήρθε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο που ενημέρωνε για ένα πρόγραμμα που απευθυνόταν σε ανέργους με ρήτρα τον Ιούνιο του 2014 οι ωφελούμενοι να είχαν αποκατασταθεί σε εργασία. Όμως, για να γινόταν στην πόλη μου απαιτούσε τουλάχιστον 25 συμμετοχές, κι εκείνη τη στιγμή είχαν δηλώσει μόνο δύο!

Η ημερομηνία λήξεως των δηλώσεων ήταν κοντά, και προκειμένου να μη χάσω την ευκαιρία, σκέφτηκα να απευθυνθώ στο σύλλογο ανέργων και ανασφάλιστων, ώστε να ενημερωθούν περισσότεροι και να βρεθούν τελικά 25 ενδιαφερόμενοι, μια και τα μέλη μας ήταν τότε 450 άνεργοι.

Δυστυχώς σήμερα είμαι ακόμα άνεργος γιατί, όπως καταλάβατε, όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε κανείς από το προεδρείο να κάνει το παραμικρό, αλλά ακόμα και σήμερα στα ραδιόφωνα σκίζονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους φοβερίζοντας και κλαψουρίζοντας προς κάθε κατεύθυνση.

Και μη χειρότερα!
Ιανός
Σχόλια

Στοιχεία