Τέρμα η Θλίψη!

18
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
2015

Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες κι έχω άλλες τόσες να πω.

Για τα χρόνια που έμεινα άνεργη (με μικρά διαλείμματα δουλειάς, ανασφάλιστης βέβαια), για τις άκυρες συνεντεύξεις από τις οποίες πέρασα (δεν ξέρουν τι θέλουν, συνήθως περισσότερα ή λιγότερα απ' αυτά που έχω), για τις ευκαιρίες που κανείς δεν μου προσέφερε (δεν έχεις προϋπηρεσία; εξαφανίσου, δε με συγκινούν γνώσεις, γλώσσες, υπολογιστής, προγράμματα, ενδιαφέροντα) και γι' αυτές που έχασα από λάθος χειρισμούς ή ατυχία. Για την αδικία, την αχαριστία, την υποκρισία, την ειρωνεία στο βλέμμα κάποιων, τα ψέματα, την αδιαφορία (το δήθεν «θα σε έχω υπόψη μου»), την αποτυχία.

Αλλά δε θα πω τίποτα από όλα αυτά.

Τελείωσα το πανεπιστήμιο το 2010, όταν φούντωνε η κρίση. Μετά από άπειρες αποτυχημένες προσπάθειες να βρω εργασία στην πόλη όπου σπούδασα, αναγκάστηκα να επιστρέψω στην πόλη μου και να μείνω με τους γονείς μου (κάτι που απευχόμουν σε όλη μου τη ζωή και δεν πρόκειται ποτέ να συνηθίσω).

Η αρχική ελπίδα των πρώτων μηνών μετατράπηκε σε απογοήτευση και απελπισία, για να καταλήξει σε μελαγχολία και κατάθλιψη. Όταν ξύπνησα, είχαν ήδη περάσει τρεις μήνες. Νέες προσπάθειες με καινούριο κουράγιο, μια ακόμα σχολή και μερικοί μήνες εργασίας (κοινωφελή ανασφάλιστα προγράμματα, ό,τι πιο ψεύτικο, ούτε καν σαν προϋπηρεσία δεν πιάνεται), με έβγαλαν από τη στενοχώρια, προσωρινά.

Ύστερα πάλι τα ίδια, εθελοντισμός, καμιά γλώσσα, ένα πρόγραμμα κατάρτισης που και καλά θα βοηθούσε (άλλο ένα φιάσκο για να βγάζουν χρήματα τα ΚΕΚ), αλλά αντίθετα μου θύμισε για άλλη μια φορά το πόσο χαμηλά έχω πέσει και με καταρράκωσε.

Τους τελευταίους μήνες έχω βουτηχτεί ξανά με μανία στον υπολογιστή και ψάχνω ασταμάτητα εδώ και στο εξωτερικό για τα πάντα. Όχι ότι δεν το έκανα τόσα χρόνια, αλλά τώρα με έχει πιάσει τρελό πείσμα. Εκνευρισμός, σκυθρωπό πρόσωπο, απογοήτευση τέλος. Η πίκρα μόνο δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από μέσα μου. Τέρμα όμως η θλίψη.

Θα νικήσω.
Ελένη
Σχόλια

Στοιχεία