Κοντεύω να πάρω ψυχοφάρμακα

13
ΙΟΥΛΙΟΥ
2015

Το no Name δεν ειναι και τοσο ασχετο. Νιωθω οτι δεν ανηκω στη χωρα οπου μεγαλωσα, οπου εγινα αυτο που ειμαι σημερα.

Ειμαι 32 πια, ανεργη εδω και καιρο. Ένιωσα ντροπη για μας σημερα, σαν τα σκυλια που μολις τα μαλωνεις κατεβαζουν τ' αφτια. Ειμαι αποφοιτη του Πολυτεχνειου και πηγα να ζητησω δουλεια σε φουρνο για να ζησω, να παψω να ειμαι ερμαιο των γονιων μου. Η απαντηση τους ηταν αρνητικη, καθοτι μεγαλη σε ηλικια, ειπαν.

Τι να κανω πια, τα νευρα μου εχουν φτασει στο Θεο, κοντευω να παρω ψυχοφαρμακα, γιατι μου ειπαν πως αυτα τα νευρα ισως να ειναι και καταθλιψη. Δεν ζητησα δανεικα, ουτε να με ταΐσει κανεις, μονο να ζησω, εστω με 200 ευρω. Έχω να βγω πανω απο ενα χρονο για καφε η φαγητο, δεν θυμαμαι πώς ειναι πια, και ειμαι 32, σχετικα νεα για διασκεδαση και γρια για δουλεια.

Κουραστηκα ειλικρινα, παλεψα να σπουδασω ωρες πανω στα βιβλια, ωρες τελικα χαμενες. Δεν θελω ν' αφησω την Ελλαδιτσα μου, την αγαπαω, αλλα αυτη με πεταει σαν τριχα απ' το ζυμαρι, σαν ενας ερωτας μονοπλευρος.

Ομως, αν σε λιγο δεν εχω να φαω πρεπει να φυγω ή οχι; Γιατι με αναγκαζουν να δουλευω για τους ξενους; Εδω στην Ελλαδα σπουδασα, με ελληνικα γραμματα. Απλώς κουραστηκα.
no name
Σχόλια
Κάρτα στοιχείων ανέργου
Φύλο: Γυναίκα
Ηλικία: -
Επάγγελμα: -
Περιοχή: -
Διάστημα ανεργίας

Στοιχεία